Z uwagi na element roboczy rozróżnić można kilka podstawowych typów:
Cajon szczotkowy - wyposażony w stalową szczotkę przytwierdzoną jednym końcem do obudowy, a drugim przylegającą do płyty uderzeniowej.
Szczotki dają wyraźny werblowy efekt w górnym rejonie płyty. Są łatwe w obsłudze, jednak w wersji podstawowej regulacja odbywa się w wąskim zakresie poprzez dokręcanie wkrętów.
Bardziej zaawansowanym rozwiązaniem jest zastosowanie mechanizmu regulacji docisku. Poniższe rozwiązanie pozwala przy pomocy pokrętła płynnie i precyzyjnie ustalić siłę docisku szczotki. Mechanizm pozwala również na pełne odłączenie szczotki od płyty (całkowite wyłączenie werbla).
Cajon strunowy - posiada struny gitarowe rozpięte na całej wysokości płyty uderzeniowej. Regulowane są przy pomocy śrub lub stroików.
Struny dają ciepły, mocny efekt werblowy, który można płynnie regulować. Przy odpowiedniej wprawie można go uzyskać we wszystkich miejscach płyty.
Inne rozwiązania - istnieją również cajony sprężynowe, koralikowe i bambusowe. Posiadają one bardziej skomplikowaną konstrukcję oferując nieco inne odcienie i brzmienia. Prace nad doskonaleniem tej technologii dopiero trwają.
Klasycznym rozwiązaniem otworu rezonansowego jest wycięte koło w górnej części ścianki tylnej. Taki otwór pozwala na swobodną propagację tonów wysokich z werblem, przy jednoczesnym lekkim tłumieniu basów. Dodatkowym rozwiązaniem uwydatniającym tony niskie jest zastosowanie szczeliny basowej oraz przegrody wewnętrznej.
Rozwiązanie to pozwala na rozdzielenie dźwięków wysokich i niskich, oraz na lepszą kontrolę emisji basów.
Szczelinę basową można wykonać również w ściance przedniej instrumentu, co oprócz emisji basu "do przodu" zwiększy jednocześnie podatność płyty uderzeniowej (zmniejszenie sztywności) dając efekt "strzelającej płyty". To rozwiązanie zmniejsza niestety wytrzymałość membrany.
Rozmiar - standardowym rozmiarem skrzynki jest 46x30x30cm. Takie wymiary dają dość dużą objętość pudła przy odpowiedniej wysokości siedziska. Możliwe jest jednak wykonanie cajona w dowolnych wymiarach. Najmniejszy cajon miał wysokość 12 cali i z powodzeniem mieścił się w plecaku.
Płyta uderzeniowa - istnieje kilka sposobów mocowania płyty, co ma znaczący wpływ na brzmienie. Podstawowym rozwiązaniem jest przykręcenie płyty po całym obwodzie wkrętami. Ogólnie im więcej wkrętów, tym większe naprężenie płyty i tym bardziej płaski, ale jednocześnie czysty dźwięk. Kolejnym wariantem jest przyklejenie płyty w dolnej, basowej części. Daje to lepsze przenoszenie dźwięku na pudło oraz zmniejsza liczbę wkrętów. Płyta jest jednak na stałe przymocowana, co uniemożliwia np. wymianę strun.
Wariantem obu rozwiązań są strzelające rogi. Górne narożniki pozbawione są przytwierdzenia i dodatkowo wyposażone w dystansownik odciągający płytę od krawędzi pudła. W efekcie odpowiednio mocne uderzenie w narożnik daje charakterystyczny klikający dźwięk.
Nowe rozwiązania - ponieważ wielość rozwiązań nie ma granic, cajony będą brały udział w różnych eksperymentach poprawiających ich brzmienie i poszerzających paletę dźwięków. W planie są już dzwonki i grzechotki.
